කොණ්ඩෙයි මායි....!

මේක මම කාලයක් කතා කරන්නෙම නෑ කියල හිතපු මාතෘකාවක් වුනත් දැන් මේක කතා කරන්න තරම් සුදුසු කාලයක් කියල හිතනවා. මේකේ මාතෘකාව මෙහෙම දැම්මේ මේ කතාව කියන්න පටන් ගන්න සහ මේ ගැන හොයන්න හිතන්න පටන් ගන්න ප්‍රධාන හේතුව වුනේ ඔය මාතෘකාව නිසා. නමුත් මාමේ තුල කතා කරන්නේ එලියෙන් මිනිස්සු පේන විදිහ සහ මිනිස්සු මනින විදිහ ගැන.

මාතෘකාවට එන්න හේතුව විදිහට කාලීන මාතෘකාවක් වුන ගුරු ඇඳුම පවා හේතුවක් වුනා කියලයි මම දැන් මේ ලියන වෙලාවේ දී නම් හිතන්නේ. 

Image from Internet

පාසල් කාලය අවසාන වීමත් එක්ක මගේ පෙනුම මට ඕන හැටියට වෙනස් කරන්න මගේ තාත්තගෙන් තිබුන සීමාවන් අයින් වුනා. පාසල් කාලයේදී කොණ්ඩය ටිකක් දික්වෙද්දී පාසලෙන්ම ඇති කරන "විනය" කියන රාමුවෙදී පාසල් ගුරුවරයෙක් වුන තාත්තට මගේ පැත්තට තහංචි දාන්න වුනා. නමුත් ඒ තහංචියෙක කෙලවර වුනේ ඉස්කෝලෙ ගිහින් ඉවර උනාම ඕන දෙයක් කරගන්න කියන සීමා ඉවත් කිරීමයි. ඉතින් මම පාසල් කාලෙ "පිලිවෙලට" ඉදල පස්සේ නරක් වුන එකෙක්. 

කොහෙම හරි උසස් පෙ පලමු වර පෙනී හිටියට පස්සේ කොණ්ඩේ වැව්ව කැමති විදිහට ඇන්ඳ පැලඳුවා පස්සේ දෙවන වර විභාගය කරන්න විශය මාරුකරද්දි ප්‍රාදේශීය අධ්‍යාපන කාර්යාලයට යන්න වුනා. ඒ කපපු කොණ්ඩේ ආයෙ කැපුවේ විශ්ව විද්‍යාලයට යද්දි, විශ්ව විද්‍යාල දෙවන වසර සිසුන් නවයතාවයට හුරු කිරීමේ වැඩසටහන ඉවර වෙද්දිම ආයෙ වවන්න පටන් ගත්ත. ආයෙත් විශ්ව විද්‍යාලය අවසන් වෙද්දි කොණ්ඩේ කැපුව.

මොන හේතුවක් නිසාද මන්ද මට කොණ්ඩය වවල ඉද්දි මාර සනීපයක් නිදහස් බවත් සහ මම ය කියන හැඟීමක් දැනෙනව. හැබැයි ඉතින් මම අවට ඉන්න "බහුතරයකට" මාවත් ඒ කොණ්ඩේ කැපූ ගොඩේ තියන්න ඕන වෙලා තියෙනවා. මොනව කරත් කොණ්ඩේ වවල රස්තියාදුකාරයෙනක් වගේ. බලනව හැටි. තැනකට යන්න බෑ. එකී මෙකී නොකී සුවහසක් දේ කියනවා.

හැබැයි ඔය සියල්ල අස්සේ මාත් එක්ක වැඩ කරන මගේ කොණ්ඩය නොවෙයි වන මොන දේ මෙන විදිහෙන් වුනත් වැඩ කරන්න කැමති අය ඕනෑ තරම් ඉන්නව. 

මගේ කොණ්ඩය ගැන මම කිව්වා වුනත් මේක අනිත් අය සම්බන්ධයෙන් විවිධාකරයෙන් වෙනස් වෙන්න පුලුවන්. කරාබු දාන අය, ටැටූ කරන අය, කොණ්ඩය කපන, තට්ටය ගාන, කොණ්ඩේ පාය කරන වගේ විවිධ අය. 

හර දැන් ආයෙ එමු මුලට. පිටත පෙනුම හා වැඩ කරන විදිහ. පිට පෙනුම තියෙන තමන්ගේ කාර්ය ටික, වගකීම් ටික, භාරගත්ත දේ වෙලාවට නොදෙන වගේ විවිධ දේ කරන නමුත් ඔය මහලොකුවෙන් කියන "පෙනුම" හා "පිළිවෙල" තියෙන අය කොයි තරම් නම් ඉන්නවද? මම දන්න ගොඩක් අය ඉන්නව තමන්ගේ වැඩ ටික කරන්නේ නැති, කිසිම අවංකභාවයකින් වැඩක් කරන්නේ නැති, සමාජ සම්මතයේ පිලිගත් වැරදි හැමෝම දන්න රහස් විදිහට කරගෙන යන අය. මේ කියන අය වෙනුවෙන් ඔය කියන කිසිකෙනක් කට ඇරල කියන්නේ නෑ හපෝ හැටි විතරක්. ඔයා අරහෙමත් කරල නේද? මෙහෙමත් කරල නේද? මහ බේබද්ද වගේ බොනව නේද?මේවා කිසිවක් කියන්නේ නෑ විතරක් නෙවෙයි මම හිතන්නේ අපි වගේ අය කතා නොකරන නිසා අපිට ඔය කරුණු කියනවා. නැතිනම් ඔය සමාං සම්මතයේ වරදි කරන නිසා ඒ වලට අපිටත් එන්න කියනවා විය යුතුයි.

කොහොම වුනත් මම දකින විදිහට පෙනුව නොවෙයි තමන්ගේ කාර්යයන් හිරියට කරනවා නම්, වගකීම් යුතුකම් හරිවිදිහට ඉටු වෙනව නම් පෙනුම කියන්නේ නිකම්ම නිකන් දෙයක් විතරයි. 
 
පහුගිය කාලය පුරාමට කොණ්ඩය කපන්න කියල කියපු හේතු කීපයක් මම ලියන්නම්.
 
1. කොණ්ඩේ වවල උසාවියකටවත් යන්න බෑ. මේකට මට කියන්න තියෙන්නේ කරුණු දෙකයි. එක මට වැරදි කාරයෙක් විදිහට උසාවි යන්න කිසිම ආසාවක් නෑ සහ එහෙම වෙයි කියල බය වෙන්න ඕන දේවල් කරලත් නෑ. දෙක එහෙම යන්න බැරි කමක් හෝ තරනමක් නෑ. එහෙම යන අයට විදියක් තියෙනවා. හදුනාගැනීමට අපහසුවක් නොවන ආකාරයෙන්, මුහුණ ඇස් කණ් ආදිය පෙනෙන විදිහට කොණ්ඩය සකස් කරාම යන්න පුලුවන්. මොකද උසාවියක අනන්‍යතාව හදුනාගත ආකාරයෙන් හිටියාම ඇති.

2. කුඩුකාරයො ගංජකාරයෙ වගේ උන් ගෙවල් වලට වත් ගන්නේ නෑ. මේකට නම් කියන්න තියෙන්නේ ටිකක් වටපිට බලපන් කොණ්ඩේ වවන්නේ ගංජකාරයො කුඩුකාරයො කියල සම්මතය හදාගෙන තියෙන්නේ උඹලමයි. මේ ලෝකේ කොණේඩේ වවපු ඔක්කොම ඒ කුලකයේ නම් ලිස්ට් එකක් දෙන්නම් එහෙම නෑ කියන්න. අනික එහෙම හිතන උන්ගේ ගෙවල් වලට මම එන්නෙ නෑ. කලින් කියල තියන්න අපි එහෙමයි හිතන්නේ කියල මොකද මට එහෙම එන්න ඕනම කියල තැන් නෑ.

3. පිට පෙනුමෙන් තමා මිනිස්සු බලන්නේ, අපි දන්නව ඔයා කවුද කියල. ඒත් මෙතැන්ට එන අය දන්නේ නෑ. ඒ අය පෙනුමෙන් බලලයි කෙනා තෝරගන්නේ. - මේකට කියන්න තියෙනනේ මගේ පෙනුම මෙහෙමයි. මම ගාවට එන්නේ නැතිව වැඩේ කරගන්න පුලුවන් නම් ඒ තැනකින් කරන්න. ඒ ගැන තරහක් නෑ. මම ගාවට ආවේ නෑ කියලවත්, මම එක්ක කතා කලේ නෑ කියලවත් මට වෙනසක් වෙන්නේ නෑ. මාව දන්න මාව අදුනත්ත අය ඔය ප්‍රශ්ණේ අහන්නෙ නෑ වගේම තමා ඔය ප්‍රශ්නේ හන ඔයාටත් වෙන සුදුසු තැනකට යන්න බාධාවක් මගේ නෑ. කරුණාකරල මාව වෙනස් කරන වෙලාවේ තමන්ගේ හැකියාවන් දැනුම හදාගෙන තවකෙනෙක්ට රටට දෙයක් කරන්න බලන්න. 

මේක මහ දිගට යන කතාවක්. කොහොම වුනත් කෙටි තැනකට මම මේක ගේන්නම්. ඔය ඉන්න විවිධ තරාතිරම් වල අය එ එක්කෙනාගේ පෙනුම වෙනස් කරන්න මහන්සි වෙන හේතු කීපයක් තියෙනවා. එයින කීපයක් තමයි,

1. තමන්ගේ පොඩි කාලෙ ඔය කියන "විච්චූරන" කරන්න එපා කියල තමන්ට වැටුන තහංචිය අනිත් අයට තමන්ගේ බලය හිතවත් කම හෝ වෙන බලපෑමකින් කරන්න උත්සාහ කිරීම

2. තමන්ගේ ආශාවන් වල විදිහට අනෙකා තබා ගෙන පාලනය කිරීමට උත්සාහ ගැනීම. 

2. තමාගේ ජීවන පරිසරය තුල තමන්ට නොලැබුන නිදහසක් භුක්ති විඳින කෙනෙක් දැක්කාම ඇතිවෙන ආත්මාර්තකාමී හැඟීම

Image from Internet
ඔයාල කවද හරි තව කෙනෙක් අදින පලඳින විදිහ ගැන හෝ ජීවත්වෙන විදිහ ගැන සීමා දාන්න උත්සාහ කල තියෙනවා නම් දැන්ම යන්න කාමරෙකට, දොරවහගෙන තනියම හිතට තට්ටු කරල අහන්න මම ඒ සීමාව දාන්න හේතු වුනේ ඇයි කියල. ඔය "ඇයි?" කියන ප්‍රශ්ණයට පිලිතුරු ලැබෙද්දී ඔයාට තේරෙයි ඔයා ඉන්නේ මම කිව්ව තැන් වලින් කොතනද කියල. ඒ එක්කම අහන්න ඔයාගෙන ඉටු වෙන්න ඕන වගකීම්, රාජකාරි හරියට කලා කියල සතුටු වෙන්න පුලුවන්ද? ඔයා වංචනිකද? වරප්‍රසාද අයිතිවාසිකම් විදිහට භුක්ති විදිනවද?.
 
සීමා දාන්න, පන්නලට එද්දි සුදු අඳින්න, පල්ලියට පද්දි මෙහෙම යන්න, වගේ දේවල් වලට එවිට කැමති අය එයි එහෙම බැරි අය නවතීවි. හැබැයි මතක තියා ගන්න ඒ සීමාවන් පොදු කරුණු වෙනස් කරන්න දැම්මොත් කිසි කෙනෙක් එන්නේ නැති වෙයි. 
 
මගේ සේවය ගන්න, දැනුම ගන්න හෝ ඕනම දෙයක් කර ගන්න එනවනම් තියෙන්නේ එක සීමාවයි. එන්න. අවශයතාව පැහැදිලිව කියන්න. වැඩේ කරගෙන යන්න. ඇදුම කොහෙම වුනත් පෙසුම කොහොම වුනත් උස, මිටි, කලු , සුදු, කැත, ලස්සන, සෞඛ්‍යසම්පන්න, අබල දුබල, පච්ච ගහපු, කොණ්ඩේ වවපු, කරාබු දාපු නොදාපු එකී මෙකී නොකී ඕන කෙනෙක් එන්න ඔය කාටත් මගේ ප්‍රතිචාරය එකයි. 
 
ඔය කියන කිසි දේකින් තමන් ඉන්න මතය වෙන් වෙන්නේම නැත්තම් හිතන්න එක ක්‍රමයක් ඉතිරියි. අපි හැමදාම විවිධ ක්‍ෂේත්‍ර සදහා සමානාත්මතාවයක් ගැන කතා කරනවා. ඒ නිසා හිතන්න මේකත් අපේ එක මානසික ව්‍යාධියක්, ආබාධයක් විදිහට. එහෙම අයටත් සමාජයේ සමානාත්මතාවය ඉදිරියේ අවස්ථාවක් තියෙනවා කියල අපට පාඩුවේ වැඩ ටික කර ගන්න දෙන්න. මොකද අපි අදින පලඳින විදිහෙන් අපේ කාර්යය වෙනස් නැතිව දෙනවනසම් අපේ දායකත්වය අපේ උපරිමයෙන් කරනවා නම් මේ ව්‍යාධිය ගැන අමතක කරන්න. ශාරීරික ආබාධ ඇති අයට සලකනව  වගේ සලකන්න. මොකද අපිත් ඔයාලව ඒ විදියෙන්ම දකිනව. ඕනම කෙනෙක් තමන්ට සාපේක්‍ෂව මිනුම් කරන අතර ඒ මිනුම් වලින් අපගමනය වන අන්සියල්ලෝ සම්මතයෙන් පිට ලෙස සලකයි. එය ලස්සන කැත, උස මිටි ආදී සියලු කරුණු සම්බන්ධයෙන් සත්‍ය වේ.

ඔය කියන ඕනම සීමාවක් දාල සමාජ මිම්මෙන් මනින ඕන කෙනෙකුට පුලුවන් මාව මගඇරල පාඩුවෙ යන්න. මම නැතුව මගෙන් කරගන්න ආව වැඩේ කරගන්න පුලුවන් කෙනෙක් මේ වර්ග කිලෝමිටර හැටපන්දහස් හයසීය ඇතුලේ ඉන්න මිලියන 22 ඇතුලේ ඔයාට හොයා ගන්න පුලුවන්. එහෙම බැරිනම් ට්‍රයි කරන්න එතනින් එයා තිබෙන බිලියන 7.8න්. අන්න එහෙමත් බැරිනම් ඔය සමාජ මිම්ම පැත්තට විසි කරල එහෙම නැත්තම් අපේ ගේට්ටු කණුව පාමුල තියල එන්න අපි වැඩේ කරමු.

සම්මත හදාගන්න එපා කරන දේ හරියට,අවංකව කරන්න. එතකොට ගොඩක් දේ පහසු වෙයි. දැනුත් ආයෙම කියන්නේ. මම නිසා ඔයාල වෙනස් වෙන්න ඕන නෑ. එහෙම අයටත් ඔය උඩ ඡේදේ වැඩේ කරන්න පුලුවන්. මම ඔයාල වෙනස් කරන්න හදනවා කියල හිතෙනවා නම් මේ ලිපි කියනව එකත් නවත්තල, මාවත් බ්ලොක් කරල දාල යන්න නිදහස ඔයාලට තියෙනවා.

හැමෝටම ජය.

රෝස මලට කියනවාද

කාලෙකට පස්සේ ආයෙත් ලස්සන ගීතයක් එක්ක. ලියන්න කියල තරම් නොවුනත් කුරුටු ගාපු ගීත ගානක් තියෙනවා. කොහොම වුනත් අද මේ ගීතය ආයෙත් ඇහිල නිතර මිමිණෙන නිසාම ලියන්න හිතුවා.

මේ ගීතය ලියල තියෙන්නේ නව පරපුරේ රචකයෙක් වුන රවී සිරිවර්ධන විසින්. පරිසරයෙන් සොයාගත්ත ආදරය ගැන වුරුත් කතාවෙන් රෑපකයක් තමයි මේක ඇතුලේ යොදාගෙන තියෙන්නේ. "රෝස මලක්". ආදරය සමහර වෙලාවකදී සතුටින් ගලා යනවා වගේම කඳුලකින් අවසන් වෙන්නත් පුලුවන්. බොහෝ වෙලාවල් වලදී ඒ කඳුලු තව කෙනෙක් හෝ පිරිසකට චෝදනාවකින් සමනය කර ගන්න උත්සාහ කරනවා. සමාජය එහෙමයි. නමුත් මේ ගීතය ඇතුලේ රචකයා දෝදනාවක් නොකර අපූර්ව විඳ දරාගැනීමක් කරනවා.

රෝස මලට කියනවාද
මා මිය ගිය බව
කියන්නෙපා රෝස ගහේ
කටු විස වුණු වග

මගේ ගමන් බිමන් එකසිය දහහත්වන කොටස - නොරොච්චෝලේ ගල් අඟුරු බලාගාරය

ඔන්න ඉතින් කාලෙකට පස්සේ අලුත් ගමනක් යන්න ලැබුනා. දැන් රටේ තියෙන තත්ත්වය එක්ක ආයේ කවදා ඇවිදින්න ලැබෙන්නේ නැති තත්ත්වයක් තියෙන්නේ. ඒ නිසා කවදත් මාත් එක්ක ඇවිදින අයත් එක්ක ඇවිදින්න යන්න තීරණය කලා. මේ වතාවේ මිතුරෙක්ගේ මාර්ගයෙන් නොරොච්චෝලේ ගල් අඟුරු බලාගාරය බලන්න යන්න අවස්ථාවක් ලැබුනා. පාස්කු ප්‍රහාරයෙන් පස්සේ සාමාන්‍ය ජනතාවට වහල තිබුන බලාගාරය දැන් ආයෙත් විවෘත වෙලා. නමුත් කලාන්ට වඩා ආරක්‍ෂාව නම් තද කරලයි කියලයි මට නම් හිතුනේ. 

කවදත් වගේ මගේ ගමන පටන්ගත්තේ කොලඹ කොටුවෙන්. පැය ගණනාවකට පස්සේ පුත්තලමින් බැස්ස අපි තවත් මිතුරෙකුගේ උදව්වෙන් නවාතැනක් වෙන් කරගෙනයි තිබුනේ. ඒ නවාතැනට ඇවිත් කෑමත් කාල කට්ටිය එක්ක මුලින්ම ගියේ පුත්තලම් කලපුවේ තියෙන සුලං බලාගාර ටික බලන්න. ඔව් අර කලපුව වටේට තියෙන කැරකෙන රූං පෙති ටික. කිලෝමීටර තුනක් විතර තිබුන නිසාත් ඒ පාරවල් වල බස් එකක් යන්නේ නැති නිසාත් අපි පයින්ම තමා ඒවා බලන්න යන්න තීරණය කලේ. කැමරාව අසනීපෙන් හිටිය නිසා හරි හැටි පින්තූර ගන්න නොලැබුනත් ලැබෙන පොඩි පොඩි අවස්ථාවල ගත්ත පින්තූර ටිකක් තියෙනවා. 

අම්මාගේ හඬ ගෑම....

"අන්න ඔයාගේ යාලු කටුස්සා ඇවිත්... "

ඒ අපේ අම්මාගේ හඬයි. මා එදෙසට දුවගියේ කටුස්සා සාමාන්‍ය ලෙස ඇවිද ගියා නම් අම්මාගේ හඬගෑමක් සිදු නොවන බැවිනි. 

අපේ අම්මාට අනුව අපේ ගෙවත්තේ මා හට අයිති සතුන් ගණනාවක් වෙති. එයට කුරුල්ලන්, උරගයින්, උභය ජීවීන්, කෘමීන් ලෙස වෙනසක් නොවේ. "ඒ පොඩි පුතාගේ යාලු කටුස්සා" යැයි දින කීපයක පෙර තාත්තාට කටුස්සෙකු හඳුන්වා දෙනු කටුස්සා ද පෙර කී කටුස්සා ම බව මා හට වැටහිණි. අම්මාගේ හඬගෑම සරල බව අම්මා කියූවද මා දුර තියාම කටුස්සාගේ අමුත්තක් දුටුවෙමි. 

"ගෙම්බෙක්ද කොහේද අල්ලගෙන අම්මේ..." යැයි මා කියූ පසු අම්මාද මදක් විපරිමින් කටුස්සා ගිය දෙස බලන්නට විය. මඩුව අස්සට ගිය කටුස්සා සොයා යන්නේ ද නැද්ද යැයි මා සිතන්නට විය.

"ඉතින් දුවල ගිහින් කැමරාව අරන් එන්න" ඒ අම්මාගේ යෝජනාවයි.

මගේ ලිවිල්ල

ලක්‍ෂ තුනක් කියවපු බ්ලොග් එකක් කියන සතුට ඒ කාලේ  නම් පට්ටයි. නමුත් අද ඒ තරම් දැනෙන්නේ නැත්තේ මිනිස්සු දැන් දැන් වැඩිය කයවන්නේ නැති නිසා. මීට අවුරුදු 10 කට කලින් පළවෙනි බ්ලොග් පෝස්ට් එක ලිව්ව දවසේ ඉදන් අද වෙනකන් පෝස්ට් 350කට ආසන්න සංඛ්‍යාවක් ලියල තියෙනවා. ඒ කාලේ නම් බ්ලොග් එකක් කියන්නේ සම්පතක්. දැන් දැන් Youtube එක ඒ තැන අත්පත් කරගෙන. මිනිස්සු කියවනවට වඩා කරන දෙයක් බලන් ඉන්න ආසයි. අනික දැන් වීඩියෝ එකක් හදන්න ඉස්සර තරම් අමාරුවක් නෑ. අවශ්‍ය කරන බඩුත් අඩු ගානට ගන්න පුලුවන් නිසා.

මාව ලිවිල්ලට ඇදල ගත්තේ මගේ අයිය. (දැන් ඌ ලංකාවේ නෑ. :P) එයා නම් සම්මානලාභී බ්ලොග්කරුවෙක්. ශාකුන්තලගේ සටහන් පොත කියන නමින් තාක්‍ෂණික බ්ලොග් එකක් තමා ලියුවේ. මට මතක විදිහට 2009 හොඳම තාක්‍ෂණික බ්ලොග් අඩෙවිය සම්මානය ගත්ත. ගෙදර කතා කරන දේ සහ මගේ අත්දැකීම් ගැන කතා කරද්දී අයිය තමා කිව්වේ "ඔය කියන ටික බ්ලොග් එකක ලියනවකෝ" කියල. කොහොම හරි එයාගේ බල කිරීම ම කීප පාරක් කියද්දි මාත් පටන් ගත්ත ලියන්න. තියෙන ටෙම්ප්ලේට් එකකින් පටන් ගත්ත බ්ලොග් එක ක්‍රමාණුකූලව මම ම ඉගෙන ගෙන ටික ටික සංවර්ධනය කලා. 

බ්ලොග් එක නිසා ලැබුන ලස්සනම අත්දැකීමක් ලැබුනේ මට මතක විදිහට 2011 හෝ 2012 අවුරුද්දේ අම්පාරෙදි. ඒක වුනේ මෙහෙමයි. 

Macro පින්තූර ගද්දි ආලෝකය එක්ක සෙල්ලම්

ගොඩක් වෙලාවල් වලදී මම Macro පින්තූර ගන්නේ ඡායාරූපයේ ඉන්න වස්තුව පැහැදිලිව පේන විදිහට. ඒකක මම ආස විදිහ. නමුත් ආලෝකය හැසිරවීම මත ඒක කලාත්මක ඡායාරූපයක් බවට පත් කරන්නත් පුලුවන්. 

අද මම කියන්න හදන්නේ පුංචි ආලෝක වෙනසකින් කරන්න පුලුවන් දෙයක් ගැන. අවාසනාවක මහත මම පින්තූර ගන්න හැටි පින්තූර ගන්න කවුරුත් නැති නිසා මම කල විදිහ පෙන්වන්න පින්තූර නැහැ. නමුත් ඒ ඒ පින්තූර වල කැමරාව සහ උපකරණ තියපු විදිහ ගැන මම පුංචි රෑප සටහන් ටිකක් එක්ක ලියන්නම්.

අද මම විෂය විදිහට පින්තූර ගන්නේ සමනලයෙකුගේ. සාමාන්‍යයෙන් සමනලුන් දිවා කාලයේ දී තමයි ක්‍රියාශීලී වෙන්නේ. ඒ නිසා සවස් කාලයක, රාත්‍රියක හෝ ඉර නැගෙන්නට පෙර උදෑසනක් කියනනෙ මේ වගේ සමනලයෙක් වගේ සතෙක් එක්ක ආලේඛ්‍ය ඡායාරූප ටිකක් ගන්න හොදම වේලාවන් ටිකක්. 

මේ පින්තූර වලට මම භාවිතා කලේ මම ම හදපු Light Diffuser එකක්.. ඒ වගේ එකක්ට අදහසක් ගන්න මේ පහල තියෙන සබැදියේ මම ලියපු ලිපිය කියවන්න.

http://sulakkhana.blogspot.com/2016/09/blog-post_21.html

හරි, මුලින්ම කියන්න ඕනි මේ තියෙන පින්තූර එකක්වත් සංස්කරණය කරල නැහැ. කරල තියෙන එකම දේ දියසළකුණු යෙදීම, RAW පින්තූර JPEG බවට පත් කිරීම සහ Image Resize කියරීම පමණයි. පින්තූර වල Subject හැටියට දාල තියෙන්නේ සමනලයා සහ මල්පොකුර. මේ පින්තූර ගන්න භාවිතා කරල තියෙන්නේ Nikon D90, Nikkor 105mm 2.8 Micro, Godox 560II Speed light and Tripo TR950 Speed light එකයි.

මගේ ගමන් බිමන් එකසිය දහසයවන කොටස - වලපනේ

ආයුබෝවන් හැමෝටම.. කාලෙකට පස්සේ ලිපියක් ලියන්න වගේම ගමනක් යන්න ලැබුනේ කොරෝනා නිසා ඇතිවුන බලපෑම නිසා. නමුත් දැන් දැන් ටිකෙන් ටික කොරෝනා බලපෑම අඩුවෙන නිසාත් අපිටත් ගෙවල් වල ඇතිවුන නිසාත් ආයෙමත් ඇවිදින්න හිතාගත්තා. මේ විදිහට පටන් ගත්ත ගමනක් ගැන විස්තරයක්.

කාලයක් තිස්සේ සැළසුම් කල කිසිම ගමනක් යන්න වෙන්නේ නෑ කියන එක නම් සහතික ඇත්ත. අපි හැමදාම සැලසුම් කල ගමන් අභාවයට ගියේ සිතිවිල්ල එක්කමයි. කාලෙක ඉඳන් එකට එකතුවෙලා ගමන් බිමන් ගිය මගේ ගමන් සගයන් අවසානයේදීඋඹ අපිව එක්කන් යනවද නැද්ද?” කියල අහන තරමට ආව. ඉතින් අපේ මිතුරෙක් කලින් රාජකාරි කල වලපනේ පැත්තෙ ඇවිදින්න තීරණය කලේ රටේ තියෙන වසංගතය ටිකක් අඩු ගම්බද නිදහසේ ඉන්න පුලුවන් පළාතක් වුන නිසයි. සතියක් වගේ ඇතුලත සැලසුම් කල ගමන සඳහා කට්ටියම එකතු වෙන්න තීරණය කලේ මහනුවර නගරයට

ගමන යොදාගෙන තිබුණේ පෙබරවාරි මාසේ අන්තිම සතියේ දින තුනක නිවාඩුවට. සිකුරාදා උදේ 9.00 වෙද්දී මහනුවරට එකතුවුන වැඩිහිටියෝ 7 දෙනෙක් සහ මගේ මිතුරෙකුගේ පුංචි එකත් හිටියාමහනුවර ඉඳන් රන්දෙණිගල මාර්ගයේ ඇවිත් කන්දේ හන්දියෙන් හරවල හඟුරන්කෙත රිකිල්ලගස්කඩ හරහා පදියපලැල්ලට ආව. පදියපැලැල්ලේ බස්නැවතුම ලඟින් දවල් කෑම පැකට් කරල ගත්තේ කාලය ඉතිරි කරන්න සහ අපි මන්දාරම්නුවර කොළපතන ඇල්ල බලල එතැන ඉඳන් කමු කියන තීරණයක් තිබුන නිසා. පදියපැලැල්ලෙන් එලමලේ හන්දියෙන් හැරිල කිලෝමීටර 11 ආවමමන්දාරම්නුවර. මන්දාරම්නුවරටබස්රථයේයනඅතරෙදෙපස ඇති සුන්දරත්වය විඳිනනත් අමතක කලේ නැහැ. මාර්ගය දෙපස හෙල්මලු ක්‍රමයෙන් වගාකරන කුඹුරු සකස් කරල තිබුනා. දිනකීපයක්ඇතුලතවගාකරන ස්වභාවයකින් තිබුණු කුඹුරු සහ මේ වන විටත් වගාවන් ආරම්භ කරපු කුඹුරුඅතර තිබුනා

මේ දවස් වල මොකද වෙන්නේ

කාලෙකන් බ්ලොග් එකට ලිපියක් ලියන්න වුනේ නැහැ. සමහර විට මට නිවාඩුව තිබුනත් ලියන එක ඒ තරම් වැඩක් නෑ කියල හිතෙන නිසා ලියන්න පටන් ගන්නේ නැතිව ඇති. මොකද දැන් දැන් කවුරුවත් ලියන දේවල් කියවන්නේ නැති නිසා. කොහොම වුනත් 2010 ඔක්තෝම්බර් මාසෙ පටන් ගත්ත මේ බ්ලොග් එකට දැන් අවුරුදු 10ක් වෙනව. ඒ කාලෙ වගේ නෙවෙයි දැන් දැන් කියවන අය නෑ. ඉස්සර නම් බ්ලොග් කියන්නේ මාරම දෙයක්.

හරි දැන් බලමුකෝ මේ දවස් වල කොරෝනා නිසා කොහේවත් යන්න වුනේ නැහැ. ඒ විතරක් නෙවෙයි අවුරුද්ද ඉවර වෙනකම්ම හරි හැටි ගමනක් යන්න බැරිවෙන්න හේතු දෙක්ක තිබුනා. එකක් කොරෝනා අනික මගේ පණ ඇති සහ නැති ඇවිදින සගයෝ දෙන්නම මට නැති වුනා. ඊලග අවුරුද්දේවත් බලන්න ඕන අලුත් පණ නැති සගයෙක් ගන්න. 

සුවෙන් සිටිමු! COVID-19 දකිමු පරදමු

මේ වන විට රට තුල පවතින කෝවිඩ් 19 වෛයිරස ව්‍යාප්තිය වේගවත්ව ඇති නිසා සහ එහි ආසාධිතයන් හෝ ආශ්‍රිතයන් සොයා ගැනීමේ අපහසුතාවයන් නිසා වෛරසය මැඩපැවැත්වීමට අපහසුව ඇත. නමුත් මේ සම්බන්ධයෙන් ICTA ආයතනය මගින් මෘදුකාංග මෙවලමක් සපයා තිබේ. මේ එකී මෙවලම භාවිතා කරන ආකාරය ගැන පොඩි සටහනක්. 


සුවෙන් සිටිමු කොවිඩ් ට්‍රේසර් මෘදුකාංගය භාවිතයෙන් ඔබත්, ඔබේ පවුලත්, මිතුරනුත්, සමාජයත් කෝවිඩි උවදුරෙන් සුරකින්න. 
මේ ගැන මම කල පොඩි වීඩියෝ එකේ සියල්ල පැහැදිලි කරල තියෙනවා.. ඒක බලන්න කියල ආරාධනා කරනවා. 

 https://staysafe.gov.lk

අඩු වියදම් Macro Light modifier එකක් Develop කරමු

පහුගිය කාලය පුරාවට ගොඩ දෙනෙක් මගෙන් අහපු ප්‍රශ්ණයකට උත්තරත් අරගෙන මම අද ලියන්න හදන්නෙ අඩුම වියදමකින් ආරම්භකයෙකුට Macro light modifier එකක් හදන්නෙ කොහොමද කියලයි.

මම මේ modifier එක හදපු හැටි සහ ඒක ක්‍රමාණුකූලව දියුණු කල ආකාරය ගැනත් මේ ලිපියෙන් කතා කරන්න බලාපොරොත්තු වෙනවා. 

මම මේක හදන්න ගන්නෙ කඩේ ගන්න තියෙන්න pringles හිස් ටින් එකක්. ඒකෙ දෙපැත්තම සිදුරු කරල එක පැත්තක් ෆ්ලෑෂර් එකට හයි කරන්න පුලුවන් විදියට හදා ගන්න.